شناخت رفتار های پیش از خودکشی و مدیریت آن ها

 
خودکشی چیست؟
خودکشی بیماری روحی نیست، اما از عواقب جدی‎ ‎اختلالات روانی قابل درمان مثل افسردگی ماژور، ‏اختلال دو قطبی، اختلال استرس پس از سانحه، اختلال شخصیتی مرزی، اسکیزوفرنی، اختلالات ‏سوء مصرف مواد و اختلال اضطراب از جمله بی اشتهایی عصبی می باشد.‏

در چه افرادی احتمال خودکشی بیشتر است؟
نرخ خودکشی در نوجوانان، جوانان و افراد مسن بیشتر است. بیشترین نرخ خودکشی مربوط به افراد ‏بالای 65 سال است. اگرچه زنان بیشتر اقدام به خودکشی می کنند، اما  احتمال موفق بودن مردان ‏بیشتر است.

خطراقدام به خودکشی در گروه های زیر نیز بالا ترمی باشد:‏

افراد مسن که همسر خود را در اثر مرگ یا طلاق از دست داده اند.‏

افرادی که در گذشته اقدام به خودکشی کرده اند.‏

‏ افرادی که در خانواده شان سابقه خودکشی دارند.‏

افرادی که همکار یا دوستشان خودکشی کرده است.‏

افرادی که تجربه تجاوز جنسی یا احساسی داشته اند.‏

افرادی که ازدواج نکرده اند، مهارت خاص و  یا شغلی ندارند.‏

مبتلایان به درد های  مزمن و طولانی مدت، بیماری های ناتوان کننده یا غیر قابل درمان.‏

افرادی که گرایش به رفتارهای خشونت آمیز دارند.‏

افرادی که اخیرا از بیمارستان های روانی مرخص شده اند؛ که اغلب دوران گذار بسیار ‏ترسناکی است.‏

افرادی که در برخی مشاغل خاص مشغول فعالیت هستند، مثل افسران پلیس یا ارائه ‏دهندگان مراقبت های پزشکی که با بیماران غیرقابل علاج در ارتباط هستند.‏

افرادی که به مواد مخدر اعتیاد دارند


علایم هشداردهنده در مورد خودکشی

غم و اندوه بیش از حد :غم طولانی مدت، نوسانات خلقی و خشم غیر منتظره.‏

ناامیدی: احساس عمیق ناامیدی درباره آینده، با کمترین امید به بهبود شرایط.‏

مشکلات خواب

آرامش غیر منتظره: آرام شدن ناگهانی بعد از یک دوره افسردگی یا نوسانات خلقی می تواند ‏نشانه این باشد که فرد تصمیم گرفته به زندگی خود پایان دهد.‏

‏ عقب نشینی: انتخاب تنهایی و دوری از دوستان یا فعالیت های اجتماعی که از نشانه های ‏احتمالی افسردگی نیز می باشد، از عوامل اصلی خودکشی است. فرد علاقه یا لذتش را نسبت به  ‏فعالیت هایی که قبلاً از آن ها لذت می برده، از دست می دهد.‏

تغییر در شخصیت یا ظاهر فرد: ممکن است فردی که قصد دارد خود کشی کند در رفتار ‏خود تغییراتی به وجود بیاورد. برای مثال سرعت حرکت یا صحبت کردنشان کند می شود. به ‏علاوه، ممکن است فرد به طور ناگهانی کمتر به ظاهر خود توجه کند.‏

رفتار های خطرناک یا آسیب زننده به خود: رفتار های بالقوه خطرناک، مثل رانندگی بی ‏پروا، تجربه رابطه جنسی نا امن و استفاده بیش از حد از مواد مخدر یا مشروبات الکلی می تواند ‏نشانگر این واقعیت باشد که زندگی برای وی کاملا بی ارزش شده است.‏

تروما یا بحران در زندگی: مواجهه با یک بحران می تواند جرقه های خودکشی را در فرد به ‏وجود آورد. این بحران می تواند مرگ عزیزان یا حیوان خانگی، طلاق، تشخیص یک بیماری حاد ‏و یا یک مشکل بزرگ مالی باشد.‏

فراهم کردن شرایط: اغلب، فردی که تصمیم به خودکشی گرفته است شروع به اولویت بندی ‏کارهایش می کند. برای مثال به دوستان و اعضای خانواده سر می زند، دارایی هایش را به ‏دیگران می بخشد، وصیتنامه آماده می کند، اتاق یا خانه اش را تمیز می کند. بعضی افراد قبل از ‏خودکشی یادداشتی می نویسند. برخی نیز سم یا سلاح گرم تهیه می کنند.‏

‏    تهدید به خودکشی: 50 تا 75 درصد از افرادی که قصد خودکشی دارند ، یک علامت ‏هشدار به فردی از  دوستان یا بستگان  می دهند. اما هر فردی که خودکشی می کند، الزاما از ‏قبل هشداری نداده و یا هشدارش جدی گرفته نمی شود. با این حال هر تهدید به خودکشی ای ‏باید جدی گرفته شود.‏

‏ در قبال فردی که صحبت از خودکشی می کند چه باید کرد؟

موضوع را جدی بگیرید. ‏

او را تنها نگذارید؛
اگر نگران هستید با او صحبت کنید.‏

در صورت امکان از سایر دوستان یا اعضای خانواده کمک بگیرید.‏

برای شروع گفتگو می توانید از چنین جمله هایی استفاده کنید: ‏

‏" من اخیرا خیلی نگران تو هستم." ‏
‏"اخیرا متوجه تغییراتی در تو شده ام."‏
‏" می خواهم بدانم حالت چطور است، چون اخیرا انگار خودت نیستی."‏

سوالاتی که می توانید از او بپرسید: ‏

‏"از کی  چنین حالتی پیدا کردی؟" ‏
‏"اتفاقی افتاده است که  به خودکشی فکر می کنی ؟"‏
‏" چطور می توانم کمکت کنم؟"‏
 
برای اینکه به او کمک کنید می توانید به او بگویید :‏

‏ " در شرایط فعلی تنها نیستی. من کنارت هستم."‏
‏" شاید باور نکنی اما احساسی که داری موقتی است ."‏
‏" شاید دقیقا نتوانم درک کنم در چه شرایطی هستی، اما من کنارت هستم و می خواهم به ‏تو کمک کنم."‏

از او بخواهید هر نوع سلاحی که ممکن است داشته باشد را به شما تحویل بدهد:‏
هر گونه وسیله تیز یا هر چیز دیگری که فرد توسط آن می تواند به خود آسیب بزند را از ‏دسترس وی دور کنید.‏

از افراد متخصص کمک بگیرید.‏
‏ او را تشویق کنید تا با  یک راون پزشک یا روان شناس صحبت کند.‏

درمان را پیگیری کنید
اگر پزشک برای وی دارو تجویز کرد، مطمئن شوید که دارو ها را درست و به موقع مصرف کند.‏

در شرایط اضطراری با 115 تماس بگیرید یا او را به اورژانس برسانید.‏


 
UP