باورهای غلط در مورد سرماخوردگی

 
 
واضح است که عطسه، سوزش گلو و آبریزش بینی، علایم یکی از شایع‌ترین بیماری‌های شناخته ‏شده هستند؛ این بیماری ویروسی گرچه شدید نیست و معمولا بیش از دو هفته طول نمی‌کشد، اما ‏باعث ناتوانی بیمار در انجام فعالیت‌های روزانه می‌شود.‏
 
ابتلا به سرماخوردگی در میان کودکان، سالانه بین 6 تا 10 بار متغیر است؛ ولی در بزرگسالان این رقم کمتر ‏است. کودکان معمولا بیشتر از بزرگسالان با هم در ارتباطند و حتی زنان جوانی که با کودکان در ارتباط ‏هستند نیز بیشتر در معرض سرماخوردگی می‌باشند.‏

شروع فصل سرماخوردگی از اواخر شهریور است و تا پاییز و زمستان ادامه پیدا می‌کند، اما معمولا در فروردین ‏سال بعد به پایان می‌رسد.‏

باور غلط شایع در مورد سرماخوردگی بین مردم این است که پوشیدن لباس‌های سبک و نازک و یا بیرون ‏رفتن از منزل با موهای خیس، باعث ابتلا به سرماخوردگی می‌شود؛ درحالی که این مسائل تاثیر خاصی در ‏ابتلا به سرماخوردگی ندارند و آنچه باعث ابتلا به این بیماری می‌شود صرفا آلودگی به ویروس این بیماری ‏است. ‏

در واقع عامل ابتلا به سرماخوردگی یک ویروس است؛ بیش از 200 نوع ویروس می‌تواند باعث بروز ‏سرماخوردگی شود ،اما عامل اصلی ابتلا به آن، رینوویوس است که به تنهایی مسئول بروز 50 درصد از ‏سرماخوردگی‌ها می‌باشد. سایر ویروس‌ها نیز عبارتند از: کورونا ویروس، ویروس‌های تنفسی، آنفلوانزا و پارا ‏آنفلوانزا.‏

باور اشتباه دیگری که وجود دارد این است که تصور می‌کنیم سرماخوردگی همان آنفلوانزاست. در حالی که ‏تحقیقات حاکی از آن است که ویروس‌های سرماخوردگی در رطوبت پایین  و در ماه‌های سرد سال فعال‌ترند؛ ‏به علاوه رطوبت پایین باعث خشکی مخاط تنفسی شده و احتمال آلودگی به ویروس سرماخوردگی را افزایش ‏می‌دهد.‏

علایم سرماخوردگی بین 1 تا 4 روز بعد از قرار گرفتن فرد در معرض ویروس سرماخوردگی بروز می¬کند و با ‏سوزش گلو، آبریزش بینی، عطسه، احساس ناخوشی و خستگی آغاز می‌شود. احتمال انتقال سرماخوردگی در ‏این زمان بسیار بالاست.‏

در چند روز اول بیماری، ترشحات بینی کاملا شفاف و رقیق‌اند، اما پس از چند روز غلیظ‌تر شده و سبزرنگ ‏خواهند شد. سرفه هم ممکن است ایجاد شود؛ با این حال شدید نیست و ممکن است حتی تا دو هفته به ‏طول انجامد. در افرادی که سابقه ابتلا به آسم یا برونشیت مزمن دارند، ابتلا به سرماخوردگی می‌تواند باعث ‏بدتر شدن بیماری شود.‏

ویروس سرماخوردگی باعث ضعف سیستم ایمنی و افزایش احتمال ابتلا به سینوزیت، عفونت گوش و یا حتی ‏عفونت ریه می‌شود. در صورتی که علایم بیماری پس از 3 تا 7 روز رو به بهبود نرفت و تب یا سردرد شدید و ‏احساس ناخوشی افزایش یافت، احتمال اضافه شدن عفونت باکتریایی به ویروس سرماخوردگی وجود دارد.‏

در واقع سرماخوردگی معمولا با تب همراه نیست و وجود تب همراه با شدت علایم بیماری می‌تواند حاکی از ‏وجود آنفلوانزا باشد. به غیر از سرماخوردگی در نوزادان، سرماخوردگی در کل، بیماری خطرناکی نیست و ‏معمولا بدون نیاز به داروی خاصی در مدت 4 تا 10 روز بهبود می‌یابد.‏

اگر بیماری بیشتر طول کشید و یا شدت یافت، در مراجعه به پزشک ، معمولا از بیمارکشت گلو و یک عکس ‏قفسه سینه تهیه می‌شود تا احتمال وجود باکتری استرپتوکک یا عفونت ریوی و نیاز شخص به آنتی بیوتیک ‏بررسی شود.‏

در واقع درمان سرما خوردگی بدون دارو و در جهت مبارزه با ویروس انجام می‌شود؛ نکته اصلی در درمان، ‏استراحت بیمار است. شاید حتی لازم باشد بیمار در طول روز 12 ساعت بخوابد تا بهبود پیدا کند. استراحت ‏در محیطی با دمای متوسط وکمی مرطوب و مصرف مایعات فراوان (بدون کافئین یا الکل) باعث بهبود جریان ‏ترشحات بدن بیمار خواهد شد.‏

باور غلط رایج دیگر در مورد سرماخوردگی بین مردم  این است که مصرف آنتی بیوتیک در درمان و یا حتی ‏در پیشگیری از شدت بیماری سرماخوردگی موثر است . در حالی که هیچ درمان خاصی برای ویروس ‏سرماخوردگی وجود ندارد و فقط در صورت بروز تب می‌توان از داروهای بدون نسخه مانند استامینوفن، ‏ناپروکسن و حتی آسپرین در بزرگسالان استفاده کرد.‏

هنگام سرماخوردگی استفاده زیاد از دارو، حتی داروهای معمولی و بدون نسخه مانند مُسکن‌ها و داروی ضد ‏سرفه خصوصا در کودکان زیر چهار سال مورد تایید نیست. استفاده بیش از 3 تا 5 روز از داروهای ضد احتقان ‏مانند سودوافدرین و اسپری بینی اکسی متازولین نیز تاثیر برعکس خواهد داشت و موجب بدتر شدن احتقان ‏بینی خواهد شد.
 همچنین این ضد احتقان‌ها ممکن است باعث افزایش فشارخون و ریتم قلب شود و در ‏افرادی که سابقه ابتلا به بیماری قلبی، تیروئید و دیابت دارند، بدون دستور پزشک نباید مصرف شوند.‏

داروهای ضد سرفه هم در صورت داشتن سرفه شدید مفید هستند؛ اما مهم است بدانید خود سرفه ( به ‏شرطی که با دستمال جلوی دهان را بگیرید) باعث خارج شدن ترشحات و میکروب از مجاری تنفسی شده و ‏یک واکنش مفید در بدن خواهد بود.‏

ویتامین ‏c‏ سال ها به عنوان عامل درمان یا کمک به پیشگیری از بروز سرماخوردگی شناخته می¬شد؛ اما یافته-‏های کنونی بسیار متناقضند.روی هم رفته کارشناسان معتقدند مصرف ویتامین ‏C‏ در بهبود سرماخورگی تاثیر ‏چندانی ندارد.‏

اثر استفاده از سوپ داغ در بهبود سرماخوردگی نیز از آن چه در گذشته تصور می‌شد، کمتر است.

 آروماتراپی ‏یا استفاده از روغن‌هایی مانند روغن اکالیپتوس یا اسطوخدوس ممکن است احتقان را کمتر کند، اما باید در ‏نظر داشت که استفاده از این روغن‌ها در افراد مبتلا به آسم ممکن است باعث حمله شود.‏

استفاده از داروی گیاهی اکیناسه معمولا باعث تقویت سیستم ایمنی بیمار خواهد شد، ولی اختصاصا ضد ‏بیماری سرماخوردگی نیست. ‏


 
UP